Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Κείμενα’ Category

Ἡ παρούσα Κυριακὴ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ, καλεῖται Δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν. Ἡ Ἐκκλησία  ὅρισε αὐτήν τή μέρα νά τιμᾶται καί νά προβάλλεται ἡ ἁγία μορφή καί ξεχωριστή προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Στή συνέχεια θά ἀναφερθοῦμε μέ λίγα λόγια γιά τόν ἅγιο.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὑπῆρξε διαπρεπής θεολόγος καί σπουδαίος διδασκάλος τῆς νοερᾶς καί μονολόγιστης προσευχῆς.  Ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἦταν ἀπόγονος ἀριστοκρατικῆς οἰκογένειας τοῦ Βυζαντίου καί στίς μέρες τίς ὁποῖες ἔζησε, τό δέκατο τέταρτο αἰῶνα, διέπρεψε ὡς θεολόγος, μοναχός καί Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Οἱ μοναχοί τοῦ Ἁγίου Ὄρους στό πρόσωπό του εὑρῆκαν τό διδάσκαλο καί προστάτη. Ὁ Γρηγόριος ἀντιμετώπισε μέ ἐπιτυχία τίς κακοδοξίες τοῦ δυτικοεπηρεασμένου Βαρλαάμ καί τῶν ὀπαδῶν του καί ἔκαμε λόγο γιά τή διάκριση μεταξύ τῆς οὐσίας καί τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀμέθεκτη καί ἀκοινώνητη. Οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες ὅμως τοῦ Θεοῦ εἶναι μεθεκτές. Οἱ μοναχοί ἐμμένοντας στήν προσευχή καθαίρονται, ἀποβάλλουν ἀπό μέσα τους τά σκοτεινά σημεῖα, ἐπικοινωνοῦν μέ τό Θεό καί καταξιώνονται τῆς θέας τοῦ Θαβωρείου καί ἀκτίστου φωτός. Αὐτή ἡ κατάσταση ἀποτελεῖ βίωμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

 

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀναγινώσκουμε στὴν Θεία Λειτουργία εἶναι παρμένο ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ εὐαγγελιστοῦ Μάρκου. Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰησοῦς «εἰσῆλθε εἰς οἶκον», ὅπου καὶ κήρυττε.  Στὴν οἰκία, μαζεύτηκε ἀρκετὸς κόσμος, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμοῦσε νά δροσίσει τήν ψυχή του μέ τό λόγο τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς «ἐλάλει τὸν λόγον» ἔρχεται μία ὁμάδα ἀποτελούμενη ἀπὸ τέσσερις φίλους «παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων».  Ἐδῶ νά ἀναφερθεῖ ὅτι σύμφωνα μέ μερικούς ἑρμηνευτές αὐτοί οἱ τέσσερις συμβολίζουν τούς τέσσερις εὐαγγελιστές.  Ἐπειδὴ ἦταν ἀδύνατο, ἕνεκα τοῦ πλήθους, νὰ εἰσέλθουν στὸ σπίτι, χάλασαν τὴν πρόχειρη στέγη καὶ κατέβασαν μπροστὰ στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ τὸν παραλυτικὸ. Ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ διαπίστωσε τήν βαθειά πίστη, ἡ ὁποία διακατεῖχε καί τούς πέντε ἀντιμετώπισε ἀμέσως τό πρόβλημα.  Μέ ἕνα λόγο Του συγχώρησε τίς ἁμαρτίες τοῦ παραλυτικοῦ.  Παρόντες ἦταν καὶ ἐκπρόσωποι τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, οἱ ὁποῖοι ἐκτός ἀπὸ τὰ διάφορα προβλήματα τὰ ὁποῖα προσπαθοῦσαν νὰ δημιουργοῦν στὸν Κύριο, συγκέντρωναν παράλληλα καὶ στοιχεῖα γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν μελλοντικά ἐναντίον Του.

 

Στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ ἀναφέρουμε ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία δὲ τελεῖται μόνο γιὰ τοὺς παρόντες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἀπόντες, δηλαδὴ «ὑπὲρ πλεόντων, ὁδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων», καὶ ὑπὲρ ὅλων ἐκείνων ποὺ αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη γιὰ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους.  Ἡ Θεία Λειτουργία, εἶναι ἐκκλησιολογικὸ γεγονὸς καὶ ἀναφέρεται σ’ ὅλο τὸν κόσμο.

Τὸν παραλυτικό τῆς περικοπῆς μεταφέρουν τέσσερις μὲ βαθειὰ πίστη. Ὁ Χριστὸς σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση, παράλληλα πρός τὴν πίστη τοῦ παραλυτικοῦ διαβλέπει καὶ τὴν δυνατὴ πίστη τῶν τεσσάρων, ἡ ὁποία πίστη γίνεται ἀφορμὴ νά θεραπευθεῖ ὁ πρῶτος.  Στὴ ζωή μας ἡ πίστη ἔχει μεγάλη σημασία.  Αὐτή μᾶς στηρίζει καὶ μᾶς ὁδηγεῖ κοντὰ στὸν Ἀρχηγὸ τῆς ζωῆς, ὁ ὁποῖος, δέν εἶναι ἄλλος, παρά ὁ Χριστός.

 

Στοὺς ναούς μας αὐτὲς τὶς μέρες κάθε ἀπόγευμα διαβάζεται τὸ Μεγάλο Ἀπόδειπνο. Τὶς Παρασκευὲς ψάλλονται οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας, τὶς Τετάρτες καὶ Παρασκευὲς τελεῖται ἡ Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία, τὰ Σάββατα τελεῖται ἡ θ. λειτουργία τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου καὶ τὶς Κυριακὲς τοῦ M. Βασιλείου.  Καλούμαστε νὰ συμμετάσχουμε στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, ὥστε νὰ λάβουμε πνευματικὲς ἑνέσεις, οἱ ὁποῖες θὰ μᾶς ξυπνήσουν ἀπὸ τὸ λήθαργό τῆς ἁμαρτίας καὶ θὰ μᾶς προσφέρουν ἀκμαιότατο πνευματικὸ ἠθικό.

 

Αὐτὲς τὶς ἑνέσεις καὶ αὐτὸ τὸ ἠθικὸ εἶχε ὁ φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Γιὰ τοῦτο καὶ ἀντιμετώπισε εὔστοχα τοὺς πολέμιους τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Νά ἐπισφραγίσουμε τοῦτο τό σύντομο κήρυγμα μέ τήν ἀκόλουθη προσευχή, Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε στὸ Δεσπότη Χριστὸ καί γιατρό τῶν ψυχῶν νὰ μᾶς ἐνισχύει  στὴν πιστή καί νά ἐπουλώνει τίς πνευματικές μας πληγές.

Π. Κωνσταντίνου Θεοχάρους

 

Advertisements

Read Full Post »

                   Μὲ τὸ σημερινὸ Ἱερὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ξεκινᾶ ἡ περίοδος τῶν ἀναγνωσμάτων ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιο.  Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή ἡ ὁποία ἀκούσαμε σήμερα, μᾶς βεβαιώνει πὼς ὅταν στὴ ζωή μας ἔχουμε τὴν εὐλογία καὶ καθοδηγεία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε ὅλα ἔρχονται κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο γιά ἐμᾶς.

 

                    Ὁ Ἰησοῦς βρισκόταν κοντὰ στὴ λίμνη Γενησαρὲτ καὶ εἶδε μία ὁμάδα ψαράδων νὰ καθαρίζουν τὰ δίχτυά τους.  Ὁ Θεάνθρωπος ἄδραξε τήν εὐκαιρία καὶ μπῆκε στὸ πλοῖο τοῦ Σίμωνος (Πέτρου), τὸν παρακάλεσε νὰ τραβήξει τὸ πλοιάριον λίγα μέτρα ἀπὸ τὴν ἀκτή.  Ἀπὸ ἐκεῖ «ἐδίδασκε τοὺς ὄχλους».

 

                    Ὅσες φορὲς προσφέρει ὁ ἄνθρωπος κάτι στὸ Θεὸ εἶναι ἀποδεδειγμένο ὅτι πάντα τὸ λαμβάνει πίσω πλουσιοπάροχα.  Αὐτό συμβαίνει καί τώρα.  Μετὰ τὸ κήρυγμα, ὁ Χριστὸς δίνει τὴν ἐντολὴ νὰ πᾶνε πιὸ βαθειὰ καὶ νὰ ξαναρίξουν τὰ δίχτυα «εἰς ἄγραν».

 

                    Φυσικὰ τοῦτο ἦταν ἀδιανόητο γιὰ τοὺς ἐπαγγελματίες καί ἔμπειρους ψαράδες, γιὰ τοῦτο καὶ ὁ Πέτρος ἐνῶ στὴν ἀρχὴ προβάλλει τὸ ἐπιχείρημα, «Ἐπιστάτα, δι΄ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν, ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον». (Λούκ. Ε’ 5) Δηλαδή: Διδάσκαλε, ὅλη τή νύχτα κοπιάσαμε καὶ δὲν πιάσαμε τίποτα. Ἀλλὰ γιὰ τὸν λόγο σου θὰ ρίξω τὰ δίχτυα.  Ἐνῶ λοιπὸν προβάλλει τὸ κατὰ πάντα λογικὸ ἐπιχείρημα, τελικά ὑποτάσσει τὴ δική του γνώση καὶ ἐμπειρία, στὴν ὑπακοὴ καὶ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου.  Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ἡ ψαριὰ νὰ ἦταν ἀρκετὰ πλούσια, ὥστε νά  κινδυνεύσουν τὰ δυὸ πλοῖα νὰ βυθιστοῦν.

 

                    Τόσο συγκλονίστηκαν ὁ Πέτρος καὶ οἱ συνεργάτες του, ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός, ὥστε ἡ συνείδησή του τὸν ὁδηγεῖ  ἀμέσως νὰ ἀποδώσει πίστη καὶ λατρεία στὸ Θεάνθρωπο. «Ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλὸς εἰμι, Κύριε». (Λούκ. Ε’ 8) Δηλαδή: Ὅταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε: Νὰ βγεῖς καὶ νὰ φύγεις ἀπὸ μένα, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός.

 

                    Τὸ κεντρικὸ δίδαγμα τῆς περικοπῆς εἶναι ὅτι ἡ ὑπακοὴ στὸν Κύριο προσφέρει πλούσια τὴν εὐλογία Του σέ ἐμᾶς.  Καλούμαστε ἀρκετὲς φορὲς σὲ πολλὰ ζητήματα νὰ πράξουμε καὶ νὰ ἐνεργήσουμε σύμφωνα μὲ τὶς γνώσεις καὶ τὴν πείρα μας, χωρὶς νὰ βάλουμε μπροστὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἀποτέλεσμα ὅμως πολλές φορές δέν εἶναι πρός τό πνευματικό μας συμφέρο.

 

                    Ἀντιθέτως ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐλεύθερα βάζει τό πνευματικό συμφέρον καὶ τοποθετεῖ τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου παραπάνω ἀπὸ τήν προσωπικὴ του πείρα καί ἁπλὰ ἐμπιστεύεται κατὰ πάντα τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, τότε τὰ πράγματα ἀλλάζουν.  Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀναμένει τὴν ἀποτυχία, ἔρχεται ἡ ἐπιτυχία τοῦ στόχου καὶ ἡ ἐπιβράβευση αὐτῆς τῆς πίστεως.

                    Ὁ Κύριος ὁ ὁποῖος εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τους αἰώνας». Περιβάλλει πάντοτε μὲ ἄπειρη ἀγάπη τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». (Α’ Τίμ. β, 4).  Ἂν μελετήσουμε προσεκτικὰ τὴ ζωή μας, ὁ κάθε ἕνας ξεχωριστά, θὰ διαπιστώσουμε μὲ βεβαιότητα τὴν εὐσπλαχνικὴ καὶ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δὲν μπόρει νὰ ἐξηγηθεῖ μὲ τὴν κοινὴ λογική.

 

                    Ἄς παρακαλέσουμε τὸ Σωτήρα καὶ Λυτρωτή μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, νὰ μᾶς χαρίζει ζωντανὴ πίστη  καὶ  ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸ θέλημά Του.  Ἀμὴν.

 

Π. Κωνσταντίνου Θεοχἀρους.

Read Full Post »

Ἡ παρούσα Κυριακὴ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ, καλεῖται Δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν. Ἡ Ἐκκλησία  ὅρισε αὐτήν τή μέρα νά τιμᾶται καί νά προβάλλεται ἡ ἁγία μορφή καί ξεχωριστή προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Στή συνέχεια θά ἀναφερθοῦμε μέ λίγα λόγια γιά τόν ἅγιο.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὑπῆρξε διαπρεπής θεολόγος καί σπουδαίος διδασκάλος τῆς νοερᾶς καί μονολόγιστης προσευχῆς.  Ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἦταν ἀπόγονος ἀριστοκρατικῆς οἰκογένειας τοῦ Βυζαντίου καί στίς μέρες τίς ὁποῖες ἔζησε, τό δέκατο τέταρτο αἰῶνα, διέπρεψε ὡς θεολόγος, μοναχός καί Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Οἱ μοναχοί τοῦ Ἁγίου Ὄρους στό πρόσωπό του εὑρῆκαν τό διδάσκαλο καί προστάτη. Ὁ Γρηγόριος ἀντιμετώπισε μέ ἐπιτυχία τίς κακοδοξίες τοῦ δυτικοεπηρεασμένου Βαρλαάμ καί τῶν ὀπαδῶν του καί ἔκαμε λόγο γιά τή διάκριση μεταξύ τῆς οὐσίας καί τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀμέθεκτη καί ἀκοινώνητη. Οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες ὅμως τοῦ Θεοῦ εἶναι μεθεκτές. Οἱ μοναχοί ἐμμένοντας στήν προσευχή καθαίρονται, ἀποβάλλουν ἀπό μέσα τους τά σκοτεινά σημεῖα, ἐπικοινωνοῦν μέ τό Θεό καί καταξιώνονται τῆς θέας τοῦ Θαβωρείου καί ἀκτίστου φωτός. Αὐτή ἡ κατάσταση ἀποτελεῖ βίωμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀναγινώσκουμε στὴν Θεία Λειτουργία εἶναι παρμένο ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ εὐαγγελιστοῦ Μάρκου. Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰησοῦς «εἰσῆλθε εἰς οἶκον», ὅπου καὶ κήρυττε.  Στὴν οἰκία, μαζεύτηκε ἀρκετὸς κόσμος, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμοῦσε νά δροσίσει τήν ψυχή του μέ τό λόγο τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς «ἐλάλει τὸν λόγον» ἔρχεται μία ὁμάδα ἀποτελούμενη ἀπὸ τέσσερις φίλους «παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων».  Ἐδῶ νά ἀναφερθεῖ ὅτι σύμφωνα μέ μερικούς ἑρμηνευτές αὐτοί οἱ τέσσερις συμβολίζουν τούς τέσσερις εὐαγγελιστές.  Ἐπειδὴ ἦταν ἀδύνατο, ἕνεκα τοῦ πλήθους, νὰ εἰσέλθουν στὸ σπίτι, χάλασαν τὴν πρόχειρη στέγη καὶ κατέβασαν μπροστὰ στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ τὸν παραλυτικὸ. Ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ διαπίστωσε τήν βαθειά πίστη, ἡ ὁποία διακατεῖχε καί τούς πέντε ἀντιμετώπισε ἀμέσως τό πρόβλημα.  Μέ ἕνα λόγο Του συγχώρησε τίς ἁμαρτίες τοῦ παραλυτικοῦ.  Παρόντες ἦταν καὶ ἐκπρόσωποι τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, οἱ ὁποῖοι ἐκτός ἀπὸ τὰ διάφορα προβλήματα τὰ ὁποῖα προσπαθοῦσαν νὰ δημιουργοῦν στὸν Κύριο, συγκέντρωναν παράλληλα καὶ στοιχεῖα γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν μελλοντικά ἐναντίον Του.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ ἀναφέρουμε ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία δὲ τελεῖται μόνο γιὰ τοὺς παρόντες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἀπόντες, δηλαδὴ «ὑπὲρ πλεόντων, ὁδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων», καὶ ὑπὲρ ὅλων ἐκείνων ποὺ αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη γιὰ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους.  Ἡ Θεία Λειτουργία, εἶναι ἐκκλησιολογικὸ γεγονὸς καὶ ἀναφέρεται σ’ ὅλο τὸν κόσμο.

Τὸν παραλυτικό τῆς περικοπῆς μεταφέρουν τέσσερις μὲ βαθειὰ πίστη. Ὁ Χριστὸς σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση, παράλληλα πρός τὴν πίστη τοῦ παραλυτικοῦ διαβλέπει καὶ τὴν δυνατὴ πίστη τῶν τεσσάρων, ἡ ὁποία πίστη γίνεται ἀφορμὴ νά θεραπευθεῖ ὁ πρῶτος.  Στὴ ζωή μας ἡ πίστη ἔχει μεγάλη σημασία.  Αὐτή μᾶς στηρίζει καὶ μᾶς ὁδηγεῖ κοντὰ στὸν Ἀρχηγὸ τῆς ζωῆς, ὁ ὁποῖος, δέν εἶναι ἄλλος, παρά ὁ Χριστός.

Στοὺς ναούς μας αὐτὲς τὶς μέρες κάθε ἀπόγευμα διαβάζεται τὸ Μεγάλο Ἀπόδειπνο. Τὶς Παρασκευὲς ψάλλονται οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας, τὶς Τετάρτες καὶ Παρασκευὲς τελεῖται ἡ Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία, τὰ Σάββατα τελεῖται ἡ θ. λειτουργία τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου καὶ τὶς Κυριακὲς τοῦ M. Βασιλείου.  Καλούμαστε νὰ συμμετάσχουμε στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, ὥστε νὰ λάβουμε πνευματικὲς ἑνέσεις, οἱ ὁποῖες θὰ μᾶς ξυπνήσουν ἀπὸ τὸ λήθαργό τῆς ἁμαρτίας καὶ θὰ μᾶς προσφέρουν ἀκμαιότατο πνευματικὸ ἠθικό.

Αὐτὲς τὶς ἑνέσεις καὶ αὐτὸ τὸ ἠθικὸ εἶχε ὁ φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Γιὰ τοῦτο καὶ ἀντιμετώπισε εὔστοχα τοὺς πολέμιους τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Νά ἐπισφραγίσουμε τοῦτο τό σύντομο κήρυγμα μέ τήν ἀκόλουθη προσευχή, Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε στὸ Δεσπότη Χριστὸ καί γιατρό τῶν ψυχῶν νὰ μᾶς ἐνισχύει  στὴν πιστή καί νά ἐπουλώνει τίς πνευματικές μας πληγές.

π. Κωνσταντίνου Θεοχάρους.

Read Full Post »

Ἡ μέρες που ζοῦμε θεωροῦνται δύσκολες καί δύσβατες ἀπό διάφορες πτυχές. Γιά ἀρκετούς εἶναι ἐποχῆ κρίσης, γιά ἄλλους δοκιμασίας ή ἀκόμα καί καταστροφῆς. Μέ λίγα λόγια ὑπάρχει άπαισιοδοξία στή κοινωνία γενικά. Ἐάν μελετήσουμε την ἱστορία τοῦ άνθρώπου ἀπό τήν δημιουργία ἔως σἠμερα θά διαπιστώσουμε ὄτι αὐτές οἱ αντιλήψεις ὑπήρχαν πάντοτε.  Αὐτές τίς   μέρες, βρισκόμαστε, μία πνοή πρίν τήν κοσμοσωτήριο ἐορτή τῶν Χριστουγέννων. Ἡ ἐκκλησία αὐτή την περίοδο μᾶς προτρέπει νά  ἑτοιμαστοῦμε κατάλληλα ὥστε νά γιορτάσουμε τά Γενέθλια τοῦ Σωτήρος Χριστού. Παράλληλα μᾶς βοηθά ποικιλότροπα ὤστε να ὑποδεχτοῦμε μέ τόν καλύτερο τρόπο τό Θεῖο Βρέφος καί μάς βοηθά ποκιλότροπα νά άντιμετωπίσουμε τίς προαναφερθείσες δυσκολίες μέ κουράγιο καί νά ἀτενίσουμε τό μέλλον με αἰσιοδοξία .

Τὴ σημερινὴ Κυριακὴ ἡ Ἐκκλησία ἀφιερώνει στοὺς Προπάτορες τοῦ Χριστοῦ καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τιμήσουμε τὴν μνήμη ὅλων τῶν κατὰ σάρκα προγόνων τοῦ Κυρίου, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Ὁλων αὐτῶν προεξάρχει ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ, ὁ Γενάρχης καὶ προπάππος τοῦ Χριστοῦ.

Πρόκειται γιὰ ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν στὴν περίοδο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτοί περίμεναν τὸν ἐρχομὸ τοῦ Σωτήρα, βιώνοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, πρὸ Χριστοῦ. Πρόκειται γιὰ ἀνθρώπους ποὺ βίωσαν τὴν προσωπική τους δικαίωση καὶ τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς πίστης τους στά ὀράματα τά ὁποῖα τούς καταξίωσε ὁ Θεός νά δοῦν προφητικά. Ὅπως παραδείγματος χάρη ὁ προφήτης Ἡσαῒας ὁμιλεῖ γιά τή Γέννηση, τὴ Σταύρωση καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν Ἀνάσταση τοῦ ἀναγγελμένου ἀπὸ τὸν Θεὸ Σωτήρα, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ὑπῆρξαν ἁπλὰ στὴν ἱστορία, ὄπως τὰ ἀναρίθμητα πλήθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ πέρασαν ἀπό τὴ γῆ. Τὸ πέρασμά τους ἔμεινε χαραγμένο στὴν ἱστορία καὶ στὴ μνήμη τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἔζησαν προσδοκώντας τὸν μεγάλο Ἀναμενόμενο.

Ὁ ἑορτασμὸς τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Προπατόρων καὶ ἡ διάσωση τῶν ὀνομάτων τους,  τά ὀποῖα ἀκοῦμε στὶς Εὐαγγελικὲς περικοπὲς τῶν ἡμερῶν, δὲν εἶναι τυχαῖα γεγονότα. Πρωτίστως μνημονεύονται γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ἡ ἱστορικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτό, πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφισβήτηση, ὅτι «ὁ Ἰησοῦς, ὄντας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἔλθει «ἐν σαρκί», ὡς πραγματικὴ ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Αὐτὴ ἡ διαβεβαίωση ἦταν ἄκρως σημαντικὴ τὸν καιρὸ τῶν Ἀποστόλων καὶ στὶς πρῶτες Χριστιανικὲς γενιές, γιατί, ἄσχετα μὲ ὅ,τι συμβαίνει σήμερα, ὁ πειρασμὸς τῆς πρώιμης περιόδου τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν ἦταν ἡ ἄρνηση τῆς Θεότητος τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ἡ ἄρνηση τῆς πραγματικῆς καὶ αὐθεντικῆς Του ἐνανθρωπήσεως.

Οἱ Ἅγιοι Προπάτορες τιμῶνται, ἐπίσης, γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν καὶ ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἀβραάμ, ὅτι ὁ Σωτήρας θὰ προέλθει ἀπὸ τὸ δικό του γένος καὶ πρὸς τὸν Δαυὶδ ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ καθίσει πάνω στὸ δικό του θρόνο καὶ θὰ βασιλεύσει σὲ μία βασιλεία ποὺ δὲν θὰ ἔχει τέλος.

Αὐτό, ὅμως, ποὺ ἰδιαίτερα πρέπει νὰ προσεχθεῖ στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς ἐκπληρώνει τὶς ὑποσχέσεις του, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ λαός Του δὲν παραμένει πάντα πιστός. Ἀνάμεσα στοὺς Προπάτορες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προῆλθε, κατ’ ἄνθρωπον, ὁ Χριστός, ὑπάρχουν καὶ ἁμαρτωλοὶ καὶ εἰδωλολάτρες. Μὲ αὐτὸ κατανοοῦμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν κατάγεται μόνο ἀπὸ δικαίους καὶ ἁγίους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους. Ὁ ἴδιος ὅμως εἶναι ὁ ἀναμάρτητος. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέγει «ἁμαρτία οὐκ ἐποίησε οὐδέ δόλος εὐρέθη ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Πέτρου 2,22).

Κορυφαῖο παράδειγμα ὁ Δαυίδ, ὁ ὁποῖος ὑπέπεσε σὲ πλήθη μεγάλων ἁμαρτιῶν καί ἐν τούτοις, κατέχει κορυφαία θέση μεταξὺ τῶν Προπατόρων. Ἡ στάση αὐτὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι καθοριστικὴ γιὰ τὴν στάση τῆς Ἐκκλησίας, διαχρονικά, ἔναντι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. δήλ. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία Του στηλιτεύουν τὴν ἁμαρτία καὶ καλοῦν ὅλους νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ δεσμά της. Τὴν ἴδια ὅμως, στιγμὴ δέχεται τὴν μετάνοια τῶν ἁμαρτωλῶν, δὲν κλείνει τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς του σὲ κανένα ὁ ὁποῖος ζητᾶ τὴ χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, μποροῦν νὰ προέλθουν δοχεῖα ἁγιότητας σὰν κι αὐτὰ τῶν Ἁγίων Προπατόρων, ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα.

Παράλληλα ἡ Ἐκκλησία σήμερα, διαβάζει τὴν περικοπὴ ἀπὸ τὸ δέκατο τέταρτο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. Σὲ αὐτὸ περιγράφεται ἡ πρόσκληση στὸ δεῖπνο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ παράλληλα ἡ ἀπόρριψή του ἀπό πολλούς.

Ἡ παροῦσα παραβολὴ εἰπώθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ ὅταν ἦταν προσκεκλημένος σέ γεῦμα στὸ σπίτι ἑνὸς πλούσιου Φαρισαίου. Κάποιος ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους εἶπε τὴ  φράση «μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ» (Λουκᾶ 14, 15). Τὸ εἶπε αὐτὸ γιὰ νὰ βεβαιώσει ὅτι κατά τή γνώμη τῶν Φαρισαίων αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ συμμετάσχουν στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι μόνο οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὄχι οἱ ἁμαρτωλοί.

Ὁ Ἰησοῦς παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴ συζήτηση, εἶπε τὴ σημερινὴ παραβολὴ γιὰ νὰ διδάξει ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, θὰ συμπεριλάβει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ Φαρισαῖοι θεωροῦν ἀνάξιους καὶ ἁμαρτωλούς. Ὁ Κύριος μίλησε γιὰ ἕνα ξεχωριστὸ καὶ τιμητικὸ παράλληλα δεῖπνο. Στὸ δεῖπνο αὐτὸ οἱ καλεσμένοι κάνουν λανθασμένη ἱεράρχηση τῶν σημαντικῶν καὶ ὠφέλιμων πραγμάτων, γιὰ αὐτὸ ἀρνοῦνται τὴν πρόσκληση. Δὲν ἀντιλήφθησαν ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωσε τὰ διάφορα πράγματα ὄχι γιὰ νὰ ὑποδουλώνονται σὲ αὐτὰ ἀλλὰ γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν αὐτά γιὰ τὸ καλό της σχέσης τους μὲ τὸν συνάνθρωπό τους καὶ τελικὰ πρὸς δόξα τοῦ Θεοῦ. Δὲν πῆραν στά σοβαρὰ τὴν πρόσκληση. Γιά τοῦτο τὴν ἀπέρριψαν μὲ εὐλογοφανεῖς δικαιολογίες.

Παρὰ ταῦτα τὸ δεῖπνο πραγματοποιεῖται μὲ πρόσκληση πρὸς αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ἐκεῖνοι θεωροῦσαν ἀνάξιους καὶ ἁμαρτωλούς. Ἀλλὰ ἐδῶ βλέπουμε καὶ τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀφοῦ ὁ οἰκοδεσπότης στέλλει πρόσκληση καὶ στοὺς ἐκτὸς συνόρων τῆς πόλεως, δηλαδή σέ αὐτούς περιλαμβάνονται καί οἰ ἐθνικοί.

Ἡ παραβολὴ αὐτὴ ἀδελφοί μου ἔχει τήν ἐφαρμογὴ της στὸν καθένα μας. Διότι ὁ Θεὸς καλεῖ ὅλους μας. Καὶ εἶναι φοβερὸ νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν κλήση τοῦ προβάλλοντας τὶς ἀνόητες προφάσεις τῶν ἀρνητῶν τῆς Παραβολῆς. Εἶναι προφάσεις μικρὲς καὶ ὑποκριτικές, ποὺ ξεσκεπάζουν τὴν κακὴ διάθεση τῶν προσκεκλημένων. Αὐτὲς οἱ προφάσεις ὅμως ἐπιπλέον δείχνουν πόσο μᾶς περισποῦν καὶ μᾶς δένουν οἱ φροντίδες τῆς ζωῆς, ἡ ἐργασία μας καὶ οἱ οἰκογενειακές μας ὑποχρεώσεις.

Ἡ ἐκκλησία σὲ κάθε θεία λειτουργία μᾶς καλεῖ νὰ λάβουμε μέρος στὸ δεῖπνο τῆς σωτηρίας. Νὰ προσέλθουμε μὲ πίστη καὶ σεβασμὸ νὰ μεταλάβουμε τὸ σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ «εἷς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Ἀπὸ σήμερα ἄς ἀρχίσουμε νὰ ἱεραρχοῦμε σωστὰ τὰ πράγματα καὶ νὰ ἐκτιμήσουμε τή πρόσκλησή τοῦ Θεοῦ. Κανένα ἐμπόδιο νὰ μὴν μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἱκανὸ νὰ μᾶς τή στερήσει.

Ὁ κάθε ἕνας ἄς μὴ λείψουμε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Νὰ ἑτοιμαστοῦμε κατάλληλα νὰ ὑποδεχτοῦμε αὐτὲς τὶς Ἅγιες μέρες τὸ Θεῖο βρέφος ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτή. Νὰ μελωδήσουμε μαζὶ μὲ τοὺς ψάλτες τό ἀπολυτίκιο τῶν Γενεθλίων τοῦ Χριστοῦ «Ἡ γέννησίς Σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ὑμῶν ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως.» Τέλος, εὔχομαι σέ ὅλες καί ὅλους καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα. Ἀμήν.

          Ἡ μέρες που ζοῦμε θεωροῦνται δύσκολες καί δύσβατες ἀπό διάφορες πτυχές. Γιά ἀρκετούς εἶναι ἐποχῆ κρίσης, γιά ἄλλους δοκιμασίας ή ἀκόμα καί καταστροφῆς. Μέ λίγα λόγια ὑπάρχει άπαισιοδοξία στή κοινωνία γενικά. Ἐάν μελετήσουμε την ἱστορία τοῦ άνθρώπου ἀπό τήν δημιουργία ἔως σἠμερα θά διαπιστώσουμε ὄτι αὐτές οἱ αντιλήψεις ὑπήρχαν πάντοτε.  Αὐτές τίς   μέρες, βρισκόμαστε, μία πνοή πρίν τήν κοσμοσωτήριο ἐορτή τῶν Χριστουγέννων. Ἡ ἐκκλησία αὐτή την περίοδο μᾶς προτρέπει νά  ἑτοιμαστοῦμε κατάλληλα ὥστε νά γιορτάσουμε τά Γενέθλια τοῦ Σωτήρος Χριστού. Παράλληλα μᾶς βοηθά ποικιλότροπα ὤστε να ὑποδεχτοῦμε μέ τόν καλύτερο τρόπο τό Θεῖο Βρέφος καί μάς βοηθά ποκιλότροπα νά άντιμετωπίσουμε τίς προαναφερθείσες δυσκολίες μέ κουράγιο καί νά ἀτενίσουμε τό μέλλον με αἰσιοδοξία .

          Τὴ σημερινὴ Κυριακὴ ἡ Ἐκκλησία ἀφιερώνει στοὺς Προπάτορες τοῦ Χριστοῦ καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τιμήσουμε τὴν μνήμη ὅλων τῶν κατὰ σάρκα προγόνων τοῦ Κυρίου, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Ὁλων αὐτῶν προεξάρχει ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ, ὁ Γενάρχης καὶ προπάππος τοῦ Χριστοῦ.

          Πρόκειται γιὰ ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν στὴν περίοδο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτοί περίμεναν τὸν ἐρχομὸ τοῦ Σωτήρα, βιώνοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, πρὸ Χριστοῦ. Πρόκειται γιὰ ἀνθρώπους ποὺ βίωσαν τὴν προσωπική τους δικαίωση καὶ τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς πίστης τους στά ὀράματα τά ὁποῖα τούς καταξίωσε ὁ Θεός νά δοῦν προφητικά. Ὅπως παραδείγματος χάρη ὁ προφήτης Ἡσαῒας ὁμιλεῖ γιά τή Γέννηση, τὴ Σταύρωση καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν Ἀνάσταση τοῦ ἀναγγελμένου ἀπὸ τὸν Θεὸ Σωτήρα, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

          Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ὑπῆρξαν ἁπλὰ στὴν ἱστορία, ὄπως τὰ ἀναρίθμητα πλήθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ πέρασαν ἀπό τὴ γῆ. Τὸ πέρασμά τους ἔμεινε χαραγμένο στὴν ἱστορία καὶ στὴ μνήμη τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἔζησαν προσδοκώντας τὸν μεγάλο Ἀναμενόμενο.

          Ὁ ἑορτασμὸς τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Προπατόρων καὶ ἡ διάσωση τῶν ὀνομάτων τους,  τά ὀποῖα ἀκοῦμε στὶς Εὐαγγελικὲς περικοπὲς τῶν ἡμερῶν, δὲν εἶναι τυχαῖα γεγονότα. Πρωτίστως μνημονεύονται γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ἡ ἱστορικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτό, πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφισβήτηση, ὅτι «ὁ Ἰησοῦς, ὄντας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἔλθει «ἐν σαρκί», ὡς πραγματικὴ ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Αὐτὴ ἡ διαβεβαίωση ἦταν ἄκρως σημαντικὴ τὸν καιρὸ τῶν Ἀποστόλων καὶ στὶς πρῶτες Χριστιανικὲς γενιές, γιατί, ἄσχετα μὲ ὅ,τι συμβαίνει σήμερα, ὁ πειρασμὸς τῆς πρώιμης περιόδου τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν ἦταν ἡ ἄρνηση τῆς Θεότητος τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ἡ ἄρνηση τῆς πραγματικῆς καὶ αὐθεντικῆς Του ἐνανθρωπήσεως.

          Οἱ Ἅγιοι Προπάτορες τιμῶνται, ἐπίσης, γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν καὶ ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἀβραάμ, ὅτι ὁ Σωτήρας θὰ προέλθει ἀπὸ τὸ δικό του γένος καὶ πρὸς τὸν Δαυὶδ ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ καθίσει πάνω στὸ δικό του θρόνο καὶ θὰ βασιλεύσει σὲ μία βασιλεία ποὺ δὲν θὰ ἔχει τέλος.

          Αὐτό, ὅμως, ποὺ ἰδιαίτερα πρέπει νὰ προσεχθεῖ στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς ἐκπληρώνει τὶς ὑποσχέσεις του, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ λαός Του δὲν παραμένει πάντα πιστός. Ἀνάμεσα στοὺς Προπάτορες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προῆλθε, κατ’ ἄνθρωπον, ὁ Χριστός, ὑπάρχουν καὶ ἁμαρτωλοὶ καὶ εἰδωλολάτρες. Μὲ αὐτὸ κατανοοῦμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν κατάγεται μόνο ἀπὸ δικαίους καὶ ἁγίους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους. Ὁ ἴδιος ὅμως εἶναι ὁ ἀναμάρτητος. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέγει «ἁμαρτία οὐκ ἐποίησε οὐδέ δόλος εὐρέθη ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Πέτρου 2,22).

          Κορυφαῖο παράδειγμα ὁ Δαυίδ, ὁ ὁποῖος ὑπέπεσε σὲ πλήθη μεγάλων ἁμαρτιῶν καί ἐν τούτοις, κατέχει κορυφαία θέση μεταξὺ τῶν Προπατόρων. Ἡ στάση αὐτὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι καθοριστικὴ γιὰ τὴν στάση τῆς Ἐκκλησίας, διαχρονικά, ἔναντι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. δήλ. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία Του στηλιτεύουν τὴν ἁμαρτία καὶ καλοῦν ὅλους νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ δεσμά της. Τὴν ἴδια ὅμως, στιγμὴ δέχεται τὴν μετάνοια τῶν ἁμαρτωλῶν, δὲν κλείνει τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς του σὲ κανένα ὁ ὁποῖος ζητᾶ τὴ χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, μποροῦν νὰ προέλθουν δοχεῖα ἁγιότητας σὰν κι αὐτὰ τῶν Ἁγίων Προπατόρων, ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα.

          Παράλληλα ἡ Ἐκκλησία σήμερα, διαβάζει τὴν περικοπὴ ἀπὸ τὸ δέκατο τέταρτο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. Σὲ αὐτὸ περιγράφεται ἡ πρόσκληση στὸ δεῖπνο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ παράλληλα ἡ ἀπόρριψή του ἀπό πολλούς.

          Ἡ παροῦσα παραβολὴ εἰπώθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ ὅταν ἦταν προσκεκλημένος σέ γεῦμα στὸ σπίτι ἑνὸς πλούσιου Φαρισαίου. Κάποιος ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους εἶπε τὴ  φράση «μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ» (Λουκᾶ 14, 15). Τὸ εἶπε αὐτὸ γιὰ νὰ βεβαιώσει ὅτι κατά τή γνώμη τῶν Φαρισαίων αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ συμμετάσχουν στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι μόνο οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὄχι οἱ ἁμαρτωλοί.

          Ὁ Ἰησοῦς παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴ συζήτηση, εἶπε τὴ σημερινὴ παραβολὴ γιὰ νὰ διδάξει ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, θὰ συμπεριλάβει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ Φαρισαῖοι θεωροῦν ἀνάξιους καὶ ἁμαρτωλούς. Ὁ Κύριος μίλησε γιὰ ἕνα ξεχωριστὸ καὶ τιμητικὸ παράλληλα δεῖπνο. Στὸ δεῖπνο αὐτὸ οἱ καλεσμένοι κάνουν λανθασμένη ἱεράρχηση τῶν σημαντικῶν καὶ ὠφέλιμων πραγμάτων, γιὰ αὐτὸ ἀρνοῦνται τὴν πρόσκληση. Δὲν ἀντιλήφθησαν ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωσε τὰ διάφορα πράγματα ὄχι γιὰ νὰ ὑποδουλώνονται σὲ αὐτὰ ἀλλὰ γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν αὐτά γιὰ τὸ καλό της σχέσης τους μὲ τὸν συνάνθρωπό τους καὶ τελικὰ πρὸς δόξα τοῦ Θεοῦ. Δὲν πῆραν στά σοβαρὰ τὴν πρόσκληση. Γιά τοῦτο τὴν ἀπέρριψαν μὲ εὐλογοφανεῖς δικαιολογίες.

          Παρὰ ταῦτα τὸ δεῖπνο πραγματοποιεῖται μὲ πρόσκληση πρὸς αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ἐκεῖνοι θεωροῦσαν ἀνάξιους καὶ ἁμαρτωλούς. Ἀλλὰ ἐδῶ βλέπουμε καὶ τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀφοῦ ὁ οἰκοδεσπότης στέλλει πρόσκληση καὶ στοὺς ἐκτὸς συνόρων τῆς πόλεως, δηλαδή σέ αὐτούς περιλαμβάνονται καί οἰ ἐθνικοί.

          Ἡ παραβολὴ αὐτὴ ἀδελφοί μου ἔχει τήν ἐφαρμογὴ της στὸν καθένα μας. Διότι ὁ Θεὸς καλεῖ ὅλους μας. Καὶ εἶναι φοβερὸ νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν κλήση τοῦ προβάλλοντας τὶς ἀνόητες προφάσεις τῶν ἀρνητῶν τῆς Παραβολῆς. Εἶναι προφάσεις μικρὲς καὶ ὑποκριτικές, ποὺ ξεσκεπάζουν τὴν κακὴ διάθεση τῶν προσκεκλημένων. Αὐτὲς οἱ προφάσεις ὅμως ἐπιπλέον δείχνουν πόσο μᾶς περισποῦν καὶ μᾶς δένουν οἱ φροντίδες τῆς ζωῆς, ἡ ἐργασία μας καὶ οἱ οἰκογενειακές μας ὑποχρεώσεις.

          Ἡ ἐκκλησία σὲ κάθε θεία λειτουργία μᾶς καλεῖ νὰ λάβουμε μέρος στὸ δεῖπνο τῆς σωτηρίας. Νὰ προσέλθουμε μὲ πίστη καὶ σεβασμὸ νὰ μεταλάβουμε τὸ σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ «εἷς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Ἀπὸ σήμερα ἄς ἀρχίσουμε νὰ ἱεραρχοῦμε σωστὰ τὰ πράγματα καὶ νὰ ἐκτιμήσουμε τή πρόσκλησή τοῦ Θεοῦ. Κανένα ἐμπόδιο νὰ μὴν μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἱκανὸ νὰ μᾶς τή στερήσει.

          Ὁ κάθε ἕνας ἄς μὴ λείψουμε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Νὰ ἑτοιμαστοῦμε κατάλληλα νὰ ὑποδεχτοῦμε αὐτὲς τὶς Ἅγιες μέρες τὸ Θεῖο βρέφος ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτή. Νὰ μελωδήσουμε μαζὶ μὲ τοὺς ψάλτες τό ἀπολυτίκιο τῶν Γενεθλίων τοῦ Χριστοῦ «Ἡ γέννησίς Σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ὑμῶν ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως.» Τέλος, εὔχομαι σέ ὅλες καί ὅλους καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα. Ἀμήν.

      π. Κωνσταντίνου Θεοχάρους

Read Full Post »

Brief History of St Barnabas Greek Community

 

                   The Greek Orthodox Community of St Barnabas was established in the year 1965.  First services took place in the hall of St Michael of the Anglican Church, Wood Green and later in  St Mark’s, the Anglican Church in Gladstone Avenue, Wood Green.  Shortly afterwards St Barnabas Church was rented from the Group of Catholic Apostolic churches.

                   The Greek Cathedral of St Mary, Trinity Road, N22 8LB was purchased from the MethodistChurch in the year 1970.  A few years later the premises of St Barnabas were also purchased.  The congregation attending every Sunday in the Cathedral is estimated at 750 people.

                   The School was established in the year 1965.  This community was considered as the largest community of our Archdiocese.  The School started with a small number of children.  It reached the 12,000 pupils and now has about three hundred.  Our school operates weekdays, Tuesdays and Thursdays, 5.30 – 7.30 p.m. and all day Saturday in two sessions, 9.30 – 1.00 p.m. and  2.30 – 6.00 p.m.

                   Among other activities our Community offers a free meal to our elderly.  This started in the year 1981 once a week.  In the year 1988 we gave the elderly a free meal twice a week.  This year, due to various financial difficulties, we limited it to once a week.

                   Additionally, the Secondary School of the Greek Embassy was accommodated in our school premises during the years 1998-2001.  They returned to our premises since last September 2012.  Their number is 80 students.

15th April 2013

Read Full Post »

 

          Ἡ μέρες που ζοῦμε θεωροῦνται δύσκολες καί δύσβατες ἀπό διάφορες πτυχές. Γιά ἀρκετούς εἶναι ἐποχῆ κρίσης, γιά ἄλλους δοκιμασίας ή ἀκόμα καί καταστροφῆς. Μέ λίγα λόγια ὑπάρχει άπαισιοδοξία στή κοινωνία γενικά. Ἐάν μελετήσουμε την ἱστορία τοῦ άνθρώπου ἀπό τήν δημιουργία ἔως σἠμερα θά διαπιστώσουμε ὄτι αὐτές οἱ αντιλήψεις ὑπήρχαν πάντοτε.  Αὐτές τίς   μέρες, βρισκόμαστε, μία πνοή πρίν τήν κοσμοσωτήριο ἐορτή τῶν Χριστουγέννων. Ἡ ἐκκλησία αὐτή την περίοδο μᾶς προτρέπει νά  ἑτοιμαστοῦμε κατάλληλα ὥστε νά γιορτάσουμε τά Γενέθλια τοῦ Σωτήρος Χριστού. Παράλληλα μᾶς βοηθά ποικιλότροπα ὤστε να ὑποδεχτοῦμε μέ τόν καλύτερο τρόπο τό Θεῖο Βρέφος καί μάς βοηθά ποκιλότροπα νά άντιμετωπίσουμε τίς προαναφερθείσες δυσκολίες μέ κουράγιο καί νά ἀτενίσουμε τό μέλλον με αἰσιοδοξία .

          Τὴ σημερινὴ Κυριακὴ ἡ Ἐκκλησία ἀφιερώνει στοὺς Προπάτορες τοῦ Χριστοῦ καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τιμήσουμε τὴν μνήμη ὅλων τῶν κατὰ σάρκα προγόνων τοῦ Κυρίου, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Ὁλων αὐτῶν προεξάρχει ὁ Πατριάρχης Ἀβραάμ, ὁ Γενάρχης καὶ προπάππος τοῦ Χριστοῦ.

          Πρόκειται γιὰ ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν στὴν περίοδο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτοί περίμεναν τὸν ἐρχομὸ τοῦ Σωτήρα, βιώνοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, πρὸ Χριστοῦ. Πρόκειται γιὰ ἀνθρώπους ποὺ βίωσαν τὴν προσωπική τους δικαίωση καὶ τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς πίστης τους στά ὀράματα τά ὁποῖα τούς καταξίωσε ὁ Θεός νά δοῦν προφητικά. Ὅπως παραδείγματος χάρη ὁ προφήτης Ἡσαῒας ὁμιλεῖ γιά τή Γέννηση, τὴ Σταύρωση καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν Ἀνάσταση τοῦ ἀναγγελμένου ἀπὸ τὸν Θεὸ Σωτήρα, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

          Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ὑπῆρξαν ἁπλὰ στὴν ἱστορία, ὄπως τὰ ἀναρίθμητα πλήθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ πέρασαν ἀπό τὴ γῆ. Τὸ πέρασμά τους ἔμεινε χαραγμένο στὴν ἱστορία καὶ στὴ μνήμη τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἔζησαν προσδοκώντας τὸν μεγάλο Ἀναμενόμενο.

          Ὁ ἑορτασμὸς τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Προπατόρων καὶ ἡ διάσωση τῶν ὀνομάτων τους,  τά ὀποῖα ἀκοῦμε στὶς Εὐαγγελικὲς περικοπὲς τῶν ἡμερῶν, δὲν εἶναι τυχαῖα γεγονότα. Πρωτίστως μνημονεύονται γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ἡ ἱστορικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτό, πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφισβήτηση, ὅτι «ὁ Ἰησοῦς, ὄντας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἔλθει «ἐν σαρκί», ὡς πραγματικὴ ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Αὐτὴ ἡ διαβεβαίωση ἦταν ἄκρως σημαντικὴ τὸν καιρὸ τῶν Ἀποστόλων καὶ στὶς πρῶτες Χριστιανικὲς γενιές, γιατί, ἄσχετα μὲ ὅ,τι συμβαίνει σήμερα, ὁ πειρασμὸς τῆς πρώιμης περιόδου τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν ἦταν ἡ ἄρνηση τῆς Θεότητος τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ἡ ἄρνηση τῆς πραγματικῆς καὶ αὐθεντικῆς Του ἐνανθρωπήσεως.

          Οἱ Ἅγιοι Προπάτορες τιμῶνται, ἐπίσης, γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν καὶ ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἀβραάμ, ὅτι ὁ Σωτήρας θὰ προέλθει ἀπὸ τὸ δικό του γένος καὶ πρὸς τὸν Δαυὶδ ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ καθίσει πάνω στὸ δικό του θρόνο καὶ θὰ βασιλεύσει σὲ μία βασιλεία ποὺ δὲν θὰ ἔχει τέλος.

          Αὐτό, ὅμως, ποὺ ἰδιαίτερα πρέπει νὰ προσεχθεῖ στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς ἐκπληρώνει τὶς ὑποσχέσεις του, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ λαός Του δὲν παραμένει πάντα πιστός. Ἀνάμεσα στοὺς Προπάτορες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προῆλθε, κατ’ ἄνθρωπον, ὁ Χριστός, ὑπάρχουν καὶ ἁμαρτωλοὶ καὶ εἰδωλολάτρες. Μὲ αὐτὸ κατανοοῦμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν κατάγεται μόνο ἀπὸ δικαίους καὶ ἁγίους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους. Ὁ ἴδιος ὅμως εἶναι ὁ ἀναμάρτητος. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος λέγει «ἁμαρτία οὐκ ἐποίησε οὐδέ δόλος εὐρέθη ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Πέτρου 2,22).

          Κορυφαῖο παράδειγμα ὁ Δαυίδ, ὁ ὁποῖος ὑπέπεσε σὲ πλήθη μεγάλων ἁμαρτιῶν καί ἐν τούτοις, κατέχει κορυφαία θέση μεταξὺ τῶν Προπατόρων. Ἡ στάση αὐτὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι καθοριστικὴ γιὰ τὴν στάση τῆς Ἐκκλησίας, διαχρονικά, ἔναντι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. δήλ. Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία Του στηλιτεύουν τὴν ἁμαρτία καὶ καλοῦν ὅλους νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ δεσμά της. Τὴν ἴδια ὅμως, στιγμὴ δέχεται τὴν μετάνοια τῶν ἁμαρτωλῶν, δὲν κλείνει τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς του σὲ κανένα ὁ ὁποῖος ζητᾶ τὴ χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, μποροῦν νὰ προέλθουν δοχεῖα ἁγιότητας σὰν κι αὐτὰ τῶν Ἁγίων Προπατόρων, ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα.

          Παράλληλα ἡ Ἐκκλησία σήμερα, διαβάζει τὴν περικοπὴ ἀπὸ τὸ δέκατο τέταρτο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. Σὲ αὐτὸ περιγράφεται ἡ πρόσκληση στὸ δεῖπνο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ παράλληλα ἡ ἀπόρριψή του ἀπό πολλούς.

          Ἡ παροῦσα παραβολὴ εἰπώθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ ὅταν ἦταν προσκεκλημένος σέ γεῦμα στὸ σπίτι ἑνὸς πλούσιου Φαρισαίου. Κάποιος ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους εἶπε τὴ  φράση «μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ» (Λουκᾶ 14, 15). Τὸ εἶπε αὐτὸ γιὰ νὰ βεβαιώσει ὅτι κατά τή γνώμη τῶν Φαρισαίων αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι θὰ συμμετάσχουν στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι μόνο οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὄχι οἱ ἁμαρτωλοί.

          Ὁ Ἰησοῦς παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴ συζήτηση, εἶπε τὴ σημερινὴ παραβολὴ γιὰ νὰ διδάξει ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, θὰ συμπεριλάβει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ Φαρισαῖοι θεωροῦν ἀνάξιους καὶ ἁμαρτωλούς. Ὁ Κύριος μίλησε γιὰ ἕνα ξεχωριστὸ καὶ τιμητικὸ παράλληλα δεῖπνο. Στὸ δεῖπνο αὐτὸ οἱ καλεσμένοι κάνουν λανθασμένη ἱεράρχηση τῶν σημαντικῶν καὶ ὠφέλιμων πραγμάτων, γιὰ αὐτὸ ἀρνοῦνται τὴν πρόσκληση. Δὲν ἀντιλήφθησαν ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωσε τὰ διάφορα πράγματα ὄχι γιὰ νὰ ὑποδουλώνονται σὲ αὐτὰ ἀλλὰ γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν αὐτά γιὰ τὸ καλό της σχέσης τους μὲ τὸν συνάνθρωπό τους καὶ τελικὰ πρὸς δόξα τοῦ Θεοῦ. Δὲν πῆραν στά σοβαρὰ τὴν πρόσκληση. Γιά τοῦτο τὴν ἀπέρριψαν μὲ εὐλογοφανεῖς δικαιολογίες.

          Παρὰ ταῦτα τὸ δεῖπνο πραγματοποιεῖται μὲ πρόσκληση πρὸς αὐτοὺς τοὺς ὁποίους ἐκεῖνοι θεωροῦσαν ἀνάξιους καὶ ἁμαρτωλούς. Ἀλλὰ ἐδῶ βλέπουμε καὶ τὴν οἰκουμενικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀφοῦ ὁ οἰκοδεσπότης στέλλει πρόσκληση καὶ στοὺς ἐκτὸς συνόρων τῆς πόλεως, δηλαδή σέ αὐτούς περιλαμβάνονται καί οἰ ἐθνικοί.

          Ἡ παραβολὴ αὐτὴ ἀδελφοί μου ἔχει τήν ἐφαρμογὴ της στὸν καθένα μας. Διότι ὁ Θεὸς καλεῖ ὅλους μας. Καὶ εἶναι φοβερὸ νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν κλήση τοῦ προβάλλοντας τὶς ἀνόητες προφάσεις τῶν ἀρνητῶν τῆς Παραβολῆς. Εἶναι προφάσεις μικρὲς καὶ ὑποκριτικές, ποὺ ξεσκεπάζουν τὴν κακὴ διάθεση τῶν προσκεκλημένων. Αὐτὲς οἱ προφάσεις ὅμως ἐπιπλέον δείχνουν πόσο μᾶς περισποῦν καὶ μᾶς δένουν οἱ φροντίδες τῆς ζωῆς, ἡ ἐργασία μας καὶ οἱ οἰκογενειακές μας ὑποχρεώσεις.

          Ἡ ἐκκλησία σὲ κάθε θεία λειτουργία μᾶς καλεῖ νὰ λάβουμε μέρος στὸ δεῖπνο τῆς σωτηρίας. Νὰ προσέλθουμε μὲ πίστη καὶ σεβασμὸ νὰ μεταλάβουμε τὸ σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ «εἷς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Ἀπὸ σήμερα ἄς ἀρχίσουμε νὰ ἱεραρχοῦμε σωστὰ τὰ πράγματα καὶ νὰ ἐκτιμήσουμε τή πρόσκλησή τοῦ Θεοῦ. Κανένα ἐμπόδιο νὰ μὴν μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἱκανὸ νὰ μᾶς τή στερήσει.

          Ὁ κάθε ἕνας ἄς μὴ λείψουμε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Νὰ ἑτοιμαστοῦμε κατάλληλα νὰ ὑποδεχτοῦμε αὐτὲς τὶς Ἅγιες μέρες τὸ Θεῖο βρέφος ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτή. Νὰ μελωδήσουμε μαζὶ μὲ τοὺς ψάλτες τό ἀπολυτίκιο τῶν Γενεθλίων τοῦ Χριστοῦ «Ἡ γέννησίς Σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ὑμῶν ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως.» Τέλος, εὔχομαι σέ ὅλες καί ὅλους καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα. Ἀμήν.

 Πρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Θεοχάρους

 

 

 

Read Full Post »

Ἐρμηνεία Εὐαγγελικού ἀναγνώσματος

Τοῦτες τὶς μέρες ζοῦμε ἰδιαιτέρως τὴ χαρά πού φέρνει ἡ κοσμοσωτήριος ἐορτή τῆς  Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Ζοῦμε τή νίκη τῆς ζωῆς σέ βάρος τοῦ Θανάτου. Ἠχεῖ στὰ αὐτιά καὶ στὴν καρδία μας ὁ χαρμόσυνος χαιρετισμὸς «Χριστὸς Ἀνέστη» «Ἀληθῶς Ἀνέστη». Τὴ σημερινὴ Κυριακὴ ἡ ἐκκλησία ἀφιέρωσε στὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ. Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται σὲ δύο ἀπό τίς ἕνδεκα ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ στοὺς Μαθητές Του πρίν τήν Ἀνάληψη. Ὅλες οἱ ἐμφανίσεις εἶναι οἱ ἀκόλουθες:

1.     Στό Σίμωνα Πέτρο (Α’ Κορ. ιε’, 5, Λουκ. κδ’, 35).

2.     Στή Μαρία τή Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ’, 9-11, Ιω. κ’, 11-18).

3.     Στίς Μυροφόρες γυναῖκες (Ματθ. κη’, 9-10).

4.     Στούς δύο Μαθητές πού πορεύονταν πρός Ἐμμαούς (Μάρκ. ιστ’, 12-13, Λουκ. κδ’, 13-15).

5.     Στούς δέκα Ἀποστόλους, ὅταν ἀπουσίαζε ὁ Θωμᾶς (Μάρκ. ιστ’, 14,       Λουκ. κδ’, 36-43, Ιω. κ’, 19-25).

6.     Στούς ἕνδεκα Ἀποστόλους, παρόντος καί τοῦ Θωμᾶ (Ιω. κ’, 26-   29).

7.     Στούς ἑπτά Ἀποστόλους στή λίμνη τῆς Τιβεριάδος (Ιω. κα’, 1-23).

8.     Στούς ἕνδεκα στή Γαλιλαία (Ματθ. κη’, 16).

9.     Στούς Ἀποστόλους στήν Βηθανία, ὅταν άναλήφθηκε (Μάρκ. ιστ’,         19-20, Λουκ. κδ’, 50, Πράξ. α’, 6-11, Α’ Κορ. ιε’, 7).

10.    Στόν Ἀδελφόθεο Ἰάκωβο (Α’ Κορ. ιε’, 7).

11.    Στόν Ἀπόστολο Παῦλο (Α’ Κορ. ιε’, 8-9).

Στη συνέχεια θά ἀναφερθοῦμε στίς δύο ἐμφανίσεις τίς ὁποῖες περιέχει ἡ περικοπή μας. Ἡ πρώτη ἐμφάνιση ἡ ὁποία ἀναφέρεται στό παρόν εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἔγινε ἀργὰ τὸ βράδυ τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀναστάσεως, κι ἐνῶ οἱ Ἀπόστολοι ἦταν συγκεντρωμένοι στὸ ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ, διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων. Κι ἐκεῖ, καθὼς ἦταν σκυθρωποὶ, ἀπελπισμένοι καὶ φοβισμένοι, κι ἐνῶ οἱ πόρτες ἦταν κλειστές, ἦρθε ὁ Ἰησοῦς. Στάθηκε στὴ μέση του ὑπερώου γιὰ νὰ εἶναι ὁρατὸς ἀπὸ παντοῦ καὶ μὴ θεωρηθεῖ πὼς εἶναι φάντασμα. Καί τοὺς εἶπε: «Εἰρήνη σὲ σᾶς».

Ὁ Χριστὸς τοὺς χαιρέτισε δίνοντάς τους τὴν εἰρήνη τῆς Ἀναστάσεως, τὴν εἰρήνη τῆς συμφιλιώσεως μέ τὸν Τριαδικὸ Θεό. Τήν εἰρήνη τοῦ δημιουργήματος μὲ τὸν Δημιουργό. Στὴ συνέχεια ὁ Κύριος τούς ἔδειξε τὰ τρυπημένα χέρια καὶ πόδια Του ἀπὸ τὰ καρφιὰ καί τήν τραυματισμένη άπό τή λόγχη πλευρά του, γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν πὼς Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Σταυρωθείς καὶ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν. Καὶ οἱ Μαθητές τότε χάρηκαν ποὺ εἶδαν τὸν Κύριο.

Ὁ Κύριος, ἀφοῦ τοὺς εἰρήνευσε καὶ πάλι, τοὺς ὑπενθύμισε τὴν ἀποστολή τους. Τοὺς ἔδωσε Πνεῦμα Ἅγιο γιά νὰ συγχωροῦν ἁμαρτίες, ἀφοῦ ὁ Κύριος σταυρώθηκε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ ἀναστήθηκε γιὰ τὴ σωτηρία μας.

Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς δὲν ἦταν παρὼν σὲ αὐτὴν τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν πληροφορήθηκε τὰ σχετικὰ μέ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Χριστοῦ, γιά νά πεισθεῖ, ζήτησε νὰ Τὸν δεῖ καὶ νὰ ψηλαφήσει τὶς πληγὲς στὰ χέρια καὶ τὴν πλευρά Του. Ὁ Χριστὸς ὅταν ἐπισκέφθηκε καὶ πάλι τοὺς Μαθητὲς Του μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρες, κάλεσε τὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ νὰ ψηλαφήσει τὰ σημάδια τῶν πληγῶν στὸ Σῶμα Του. Τότε ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς Τὸν ἀναγνώρισε καὶ Τὸν ὁμολόγησε Κύριο καὶ Θεό του. Τὸν ἀναγνώρισε ἀπὸ τὶς πληγὲς τῶν καρφιῶν, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν σημάδι τῆς ἀγάπης Του πρὸς τὸν πεπτωκώτα ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ τῆς δυνάμεώς Του πρὸς τὸν θάνατο. Ὁ Χριστὸς σὲ ἀπάντηση τοῦ Θωμᾶ εἶπε τὸν μακαρισμὸν «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες». Μακαριότεροι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἂν καὶ δὲν μὲ εἶδαν, πίστεψαν. Ἡ ὁμολογία τοῦ Θωμᾶ ἔχει σωτηριολογικὸ χαρακτήρα ἀφοῦ ὅσοι τὸν ὁμολογοῦν τοὺς ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία καὶ τοὺς χορηγεῖ πλούσιο τὸ ἔλεός Του.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἀπόστολος Θωμὰς ἀρχικὰ ἀπουσίαζε κατὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ στοὺς Μαθητές Του, φαίνεται ὅτι ἦταν οἰκονομία Θεοῦ, γιὰ νὰ γίνει πιστευτὸ τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως καὶ νὰ διαλυθεῖ κάθε εἴδους ἀμφιβολία.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ ἀναφέρουμε κάποια βιογραφικὰ στοιχεῖα τοῦ Ἀποστόλου. Ὁ Θωμᾶς ἦταν Ἰουδαῖος στὴν καταγωγὴ καὶ ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ψαρᾶ. Ἐγκατέλειψε τὸ ἐπάγγελμά του καὶ ἀκολούθησε τὸ Χριστό, ὅταν Ἐκεῖνος τοῦ τὸ ζήτησε. Ἦταν ἀπὸ τοὺς ἔνθερμους μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ.  Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ Θωμᾶς τήρησε τὸ «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη», καὶ σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ταξίδεψε σὲ μακρινοὺς τόπους μεταφέροντας τὸν Θεῖο Λόγο.  Κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στοὺς Πάρθους, τοὺς Πέρσες, τοὺς Μήδους καὶ τοὺς Ἰνδούς.  Εἶχε μαρτυρικὸ τέλος.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Θωμᾶ ἐκτὸς ἀπὸ σήμερα καὶ στὶς 6 Ὀκτωβρίου.  Ἄς κλείσουμε τοῦτο τό σύντομο κήρυγμα μέ τήν ἀκόλουθη προσευχή: Ἅγιε Ἀπόστολε Θωμᾶ πρέσβευε στὸν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν νά μᾶς χορηγεῖ ἀκράδαντη καί σταθερή πίστη ἡ ὁποία θά μᾶς ὀδηγήσει στή σωτηρία.  Ἀμήν.

Πρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Θεοχάρους.

Read Full Post »

Older Posts »